VII NIEDZIELA ZWYKŁA

Odpuszczają Ci się Twoje grzechy.
Abp Stanisław Budzik

     Liturgia dzisiejszej niedzieli prowadzi nas drogą pokuty. Zarówno Ewangelia, jak i pierwsze czytanie oraz psalm responsoryjny ukazują Boga, który się pochyla nad ludzką słabością i grzechem, który gotów jest uleczyć duszę i ciało.
Na drodze pokuty spotykają się człowiek i Bóg. Człowiek, tknięty impulsem Bożej łaski, musi udać się w drogę, poznać swoje słabości i wyznać swoje winy. Musi uwierzyć w zbawczą moc Chrystusa i zawołać jak trędowaty z ubiegłej niedzieli: „Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić!”.
       Przebaczenie grzechów jest jednak dziełem samego Boga. Dlatego uczeni w Piśmie, o których mówi dzisiejsza Ewangelia, reagują ze zdziwieniem na słowa Jezusa: „Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy”. „Czemu tak mówi. On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, jeśli nie Bóg sam jeden?”.
        Jeszcze nie wiedzą, że temu Jezusowi została dana „wszelka władza na niebie i na ziemi”, a przede wszystkim moc odpuszczania grzechów. Jeszcze nie uwierzyli, że Jezus jest Zbawicielem świata, który dźwiga nasze słabości i bierze na siebie nasze choroby. Jeszcze nie pojęli, że jest Barankiem Bożym, który gładzi grzechy świata.
Natomiast ludzie, którzy przynieśli sparaliżowanego człowieka do Jezusa, wierzą w Jego Boską moc. Ich wiara nie zraża się trudnościami. Nie da się wejść przez drzwi, próbują więc przez dach. Zdejmują lekkie pokrycie domu i spuszczają łoże, na którym spoczywa chory prosto pod stopy Jezusa.
        I nie zawiedli się w swojej wierze. Jezus zachowuje całkowity spokój. Ani się nie dziwi, ani nie obraża za to gwałtowne wtargnięcie. Pochyla się nad ludzką nędzą: najpierw duchową, a potem cielesną. Najpierw nad nędzą duchową człowieka chorego: „Synu, odpuszczają ci się grzechy Twoje!”. Potem nad niewiarą uczonych w Piśmie. Udowadnia im, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów. I wreszcie nad słabością paralityka: „Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu!”.
         Tak wiele dokonało się w domu w Kafarnaum, w którym pojawił się Jezus: Nauczyciel i cudotwórca, wyposażony w Boską moc odpuszczania grzechów. Ten dom zobaczył w swoich ścianach ludzi uszczęśliwionych, zdumionych i upokorzonych. Co my zabierzemy z tego domu, do którego przeniosła nas dzisiejsza Ewangelia?
     Zabierzmy przekonanie, że istnieje ktoś, kto ma władzę odpuszczania grzechów – Jezus Chrystus, nasz Zbawiciel, Lekarz naszych ciał i dusz. Zabierzmy ze sobą naukę o tym, że człowiek jest jednością duszy i ciała. I dlatego nie da się skutecznie wyleczyć ciała, jeżeli dusza pozostanie chora. Dziękujmy więc Jezusowi za to, że ustanowił sakrament pokuty, że w każdej chwili i w każdej słabości możemy usłyszeć pokrzepiające słowa Jezusa, zapisane w dzisiejszej Ewangelii: Ufaj synu, córko, odpuszczają ci się twoje grzechy.
      Niech ufność w miłosierdzie Boże wzbudzą w nas słowa ks. Jana Twardowskiego:
„Tylko mali grzesznicy spowiadają się długo
w niepokoju gorących warg –
potem niebo ich goni spadających gwiazd smugą
jak pożary Joannę d’Arc
Ale wielcy grzesznicy na błysk mały przyklękną
i wypłaczą się jednym tchem –
potem noc mają cichą i jak dobry łotr świętą –
byłem z nimi, klękałem, wiem”.

Liturgia Słowa:

VII niedziela zwykła, rok B - 19 lutego 2012.

PIERWSZE CZYTANIE (Iz 43,18–19.21–22.24b–25)

Bóg odpuszcza grzechy

Czytanie z Księgi proroka Izajasza.

To mówi Pan:
„Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie? Otworzę też drogę na pustyni, ścieżyny na pustkowiu.
Lud ten, który sobie utworzyłem, opowiadać będzie moją chwałę.
Lecz ty, Jakubie, nie wzywałeś Mnie, bo się Mną znudziłeś, Izraelu.
Raczej Mi przykrość zadałeś twoimi grzechami, występkami twoimi Mnie zamęczasz. Ja, właśnie Ja przekreślam twe przestępstwa i nie wspominam twych grzechów”.


PSALM RESPONSORYJNY (Ps 41,2–3,4–5.13–14)

Refren: Uzdrów mnie, Panie, bo bardzo zgrzeszyłem.

Błogosławiony człowiek, który myśli o biednym, *
ocali go Pan w dniu nieszczęścia.
Pan go ustrzeże, zachowa przy życiu, +
uczyni szczęśliwym na ziemi *
i nie odda w moc jego wrogów.

Pan mu pomoże na łożu boleści, *
podczas choroby poprawi mu posłanie.
Mówię: „O Panie, zmiłuj się nade mną, *
uzdrów mnie, bo zgrzeszyłem przeciw Tobie!”.

A Ty mnie podtrzymasz dzięki swej prawości *
i na wieki umieścisz przed Twoim obliczem.
Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, *
aż po wszystkie wieki.


DRUGIE CZYTANIE (2 Kor 1,18–22)

Przez Chrystusa wypowiada się nasze „Amen” Bogu na chwałę

Czytanie z Drugiego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian.

Bracia:
Bóg mi świadkiem, że w tym, co do was mówię, nie ma równocześnie „tak” i „nie”. Syn Boży, Chrystus Jezus, Ten, którego głosiłem wam ja i Sylwan, i Tymoteusz, nie był „tak” i „nie”, lecz dokonało się w Nim „tak”. Albowiem ile tylko obietnic Bożych, wszystkie są w Nim „tak”. Dlatego też przez Niego wypowiada się nasze „Amen” Bogu na chwałę.
Tym zaś, który umacnia nas wespół z wami w Chrystusie i który nas namaścił, jest Bóg. On też wycisnął na nas pieczęć i zostawił zadatek Ducha w sercach naszych.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Łk 4,18)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA (Mk 2,1–12)

Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów

Słowa Ewangelii według świętego Marka.

Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszeli, że jest w domu. Zebrało się tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę.
Wtem przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu wnieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: „Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy”.
A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w duszy: „Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, jeśli nie Bóg sam jeden?”.
Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: „Czemu nurtują te myśli w waszych sercach? Cóż jest łatwiej powiedzieć do paralityka: »Odpuszczają ci się twoje grzechy«, czy też powiedzieć: »Wstań, weź swoje łoże i chodź?«. Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu!”.
On wstał, wziął zaraz swoje łoże i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga, mówiąc: „Jeszcze nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego”.